تنهاترین منم

خسته ام

چقدر غریبه ام با خودم

چندین ماه است که نمی شناسمش

دلم برایش تنگ است

اما افسوس حرفی برای گفتن ندارد

درست مثل من

که حرفی ندارم

شاید حرفهای زیادی دارم که گفتنی نیست

وقتی نگاهش می کنم

انسانی را میبینم

که بی هدف در این زمین

گاهی حتی وجود خارجی هم ندارد

چقدر برایش دلتنگم

دلتنگ برای از خود بیگانه ای

که حتی با خودش هم کاری ندارد

تنهای تنها

شاید تنها تر از هر تنهایی

نمی دانم چه می توانم بکنم

فقط می دانم که دلم برای خودم هم تنگ شده

خودم هم دیگر از من گریزان است

خودم هم دیگر مرا نمی خواهد

او هم خسته شده بس که خودم نبودم

نمی دانم من که بودم

.

.

.

.

.

شاید من هیچ وقت نبودم

شاید من اصلآ خودم نبودم

باید به خودم بگویم که مرا در جای دیگری بجوید

چون من او نیستم

من جای دیگرم

.

.

.

.

امروز فهمیدم که تو خالی ترین تو خالیه دنیا رو نیز از دست دادم

چراااااااااااااااا ؟

   و من انگار گیاهی کوچک
   و تو آن نور
   که از دور
  به من می‌تابی
  عمر من کوتاه است
  همه می‌میرند
  اما علف هرزه‌ی کوچک
  زودتر خواهد مرد
  باغبان خیلی زود
  خواهد چیدش
  فردا
  وقتی خورشید بیاید بالا
  او نخواهد فهمید
  که زمین یک نفر کم دارد

  بافه ی مو هایم چکه

  چکه چکه می کند

  گونه هایم

  سر شار از عطر خاک نم خورده

  کت مشکی ام

  به طعم باران

   از پشت اسمان خزه بسته

   کسی

  زار می زند

   زور می زند

   که زار بزند

   به طعم تریاک

   تلخ هم که باشی

  هنوز کسی هست

   که با تو

   فراموش کند

   می روم و تا انتها می روم و در انتها باز جاده می بینم و جاده می بینم و جاده ...

   خط می بینم  خط ... خط ... خط ...

  همه اش می شود خط های ممتد سفیدی که تمام نمی شود درست مثل موهای من که  مانند یه عالمه خط سیاه   است

  خط ... خط ... خط ...

  تمامی این خط ها امروز چکه چکه چکه کردند

  اینجا بوی خاک نم خورده می دهد

     * به خودم مربوط است که چه می کنم

             من به تنهایی یک چلچله در کنج قفس

                                                       بند بندم همه در حسرت یک پرواز است

توی خلوت خودم می شینم و گریه می کنم و خدا رو شکر می کنم که چشم هایی دارم برای گریه و دیواری برای تکیه دادن بهش که زمین نخورم .

خدایی رو شکر می کنم که از بازی هاش سرم گیج می ره .

همه چی دوباره جلو چشم هام وول می خوره و بعد پخش می شه روی زمین .

قطره های بی ثبات اشک تموم خاطره ها رو می ریزن جلوم ...

می دونی دارم فکر می کنم دنیا مال ما نیس . لااقل این دنیایی که ما می بینیم مال ما نیس . لذت زندگی و خوشبختی مال توی کتاباس .

اگه بود اینقدر سرم گیج نمی رفت

اگه بود من الان ...................

چقدر بده که من اینجا هم احساس امنیت نمی کنم

چقدر بده که اینجا هم همه می خوان برام تصمیم بگیرن همه می خوان بگن چه کاری بهتره اونو انجام بدم  کاشکی یکم می فهمیدن که همین نوشتنه که داره ارومم می کنه

یه روز همتون خواهید فهمید که چقدر اشتباه کردید یه روز همتون می فهمید ..................

دوست دارم که تنهام بزارید

دست بردارید از اظهار نظر های بی جا

خسته شدم

اخه چرا نمی فهمید

این احمق هم یه چیزایی می فهمه

برید

راحتم بزارید

دیگه نمی خوام بیشتر از این ازارم بدین

خواهش می کنم بفهمید که ....................................

دلم گرفته از آدمایی که میگن دوستت دارم اما معنی شو نمی دونن

از آدمایی که دوست دارن مال اونا باشی اما خودشون مال تو نیستن

از اونایی که زیر بارون برات میمیرن اما وقتی خورشید میشه همه چیز یادشون میره

کاش همه ی این ادما دوستی و دوست داشتن رو از تو یاد می گرفتن کاش می فهمیدن که ................

کاش همه توی رفاقت صادق بودن  پاک بودن  بدون ریا و تظاهر

کاش ................

ولی دارم فکر می کنم اگه همه مثل تو بودن شاید تو هیچ وقته هیچ وقت برام با بقیه فرق نمی کردی شاید برام اینقدر عزیز نبودی

شاید مثل الان برات نمی مردم .

واااای که چه حالی میده مردن واسه ی تو

می خوام برات بمیرم

دوست دارم

گاهي از اينکه اينجا هستم حسابي از دست خودم کلافه مي شوم، که چرا کاغذهاي امن را رها کردم و دو دستي چسبيده ام به اين صفحه اي مجازي که گاهي هيچ امنيتي در آن احساس نمي کنم!

و گاهي به ستوه مي آيم از دست مخاطبان اينجا و دلم ميخواهد درش را محکم ببندم طوري که با هيچ کليدي باز نشود، حتي شاه کليد....

برای مدتی خداحافظ ...............